Nehemiasz spojrzał na zniszczony mur Jerozolimy i w jego sercu zrodził się wielki plan: „Wspólnie możemy odbudować ten mur!” Następnego dnia zebrał wszystkich mieszkańców miasta – dorosłych, dzieci, wszystkich pracowników. Arcykapłan Eliaszib zaczął wraz ze swoimi przyjaciółmi kapłanami przy Bramie Owczej, ostrożnie kładąc każdy kamień. W pobliżu Bramy Rybnej rybacy odkładali sieci i podnosili młoty; naprawili belki i zawiesili ciężkie drewniane drzwi. Złotnicy odkładali na ścianę swoją jasną biżuterię i kształtne kamienie; perfumiarze opuścili swoje pachnące lady i dołączyli do nabożeństwa. Wiele rodzin zbudowało fragment muru tuż przed swoimi domami, ojciec i dziecko ramię w ramię, układając kamienie. Nawet szlachetni przywódcy zakasali rękawy, ręce mieli umazane błotem. Przy Bramie Fontanny kobiety przynosiły wszystkim chłodną wodę, a małe dzieci niosły drobne kamyki – nawet najmniejsza pomoc była wielkim błogosławieństwem. W całym mieście rozległo się jednocześnie radosne bicie. Od świtu aż chmury zaświeciły na czerwono, nikt się nie zatrzymywał. Kiedy ukończono budowę Bramy Wschodniej, poranne słońce przeświecało przez nią jak złoty reflektor, a Eliaszib i jego przyjaciele wspólnie dziękowali Bogu. W końcu dwie grupy robocze spotkały się przy ostatniej przerwie. Objęli się mocno i płakali z radości! Cały mur został złączony do połowy wysokości, gdyż ludzie „mieli chęć do pracy”. Wieczorem całe miasto zasiadło do wielkiej, radosnej uczty. Ta historia mówi nam: wspólna służba jest piękna – nie każdy musi wykonywać to samo zadanie, ale każda ręka powinna być użyta w jednym dziele, które dał Bóg; Bóg ma upodobanie w grupie, która służy jednym sercem i w naszych rękach łączy każdy „niemożliwy” mur, fragment po fragmencie.
Pod przewodnictwem Nehemiasza mur Jerozolimy mógł wznieść się tak szybko ze względu na jedną tajemnicę: „lud miał zamiar pracować”. Kapłani, handlarze, złotnicy, perfumiarze, rodziny, przywódcy, kobiety, dzieci – każda ręka przyłączyła się do służby. Nauczmy się także trzech rzeczy. Po pierwsze, jedność nie oznacza, że wszyscy wykonują to samo zadanie; to każdy wykonuje swoje własne zadanie w tym samym kierunku, który nadał mu Bóg. To jest prawdziwa jedność serca. Po drugie, nie gardź małym kawałkiem „ściany”, który trzymasz w dłoni. Kamień złotniczy, mała rączka dziecka, kobiece wiadro chłodnej wody – w oczach Boga wszystko jest jednakowo cenne; jest to wzór szczerej służby. Po trzecie, zjednoczona grupa jest najbardziej uszczęśliwionym miejscem błogosławieństwa Bożego. Kiedy jesteśmy gotowi „pracować jednym sercem”, żaden mur nie jest za długi ani za twardy; Bóg połączy to razem, sekcja po sekcji, aż się ostoi.
Bezpłatne historie są dostępne w sieci; polecane i podróżne historie odblokujesz w aplikacji FaithSow
Bezpłatne historie są dostępne w sieci; polecane i podróżne historie odblokujesz w aplikacji FaithSow
FaithSow