Jakub wymknął się cicho

Jakub mieszkał z Labanem przez długi czas i tęsknił za powrotem do swojej rodziny, daleko. Bóg rzekł do Jakuba: „Wróć do ziemi, w której się urodziłeś. Ja będę z tobą”. Jakub wezwał Rachelę i Leę na pole i powiedział im, że Bóg powiedział, że nadszedł czas powrotu. Powiedział im też, że Laban nie traktował ich miło. Rachela i Lea zgodziły się wyjechać z Jakubem. Rodzina spakowała swoje ubrania, garnki, stada i dobytek. Kiedy Laban był daleko i strzygł owce, oni spokojnie odeszli, przekroczyli rzekę Eufrat i rozpoczęli podróż do domu. Trzy dni później Laban dowiedział się, że wyjechali. Gonił ich przez siedem dni i dogonił ich na wzgórzach Gilead. Ale Bóg ostrzegł Labana we śnie, aby nie krzywdził Jakuba. Jakub powiedział Labanowi, że przez dwadzieścia lat ciężko i uczciwie pracował i że Bóg czuwał nad nim. W końcu Jakub i Laban ułożyli kamienie w charakterze świadka i obiecali, że nie będą przechodzić przez to miejsce, aby wzajemnie się skrzywdzić. Następnego ranka Laban pożegnał się ze swoimi córkami i wnukami, a rodzina Jakuba z ulgą i nadzieją wróciła do domu.