Ludzie szemrali.

Gdy cała społeczność usłyszała złe wieści od dziesięciu szpiegów, całą noc płakali i narzekali, a nawet chcieli wybrać nowego przywódcę, który miałby wrócić do Egiptu. Tylko Kaleb i Jozue rozdarli swoje szaty i powstali odważnie, mówiąc, że ta ziemia jest wyjątkowo dobra – jeśli Bóg będzie z nich zadowolony, z pewnością ich sprowadzi i nie powinni bać się tamtejszego ludu. Ale ludzie nie chcieli ich słuchać i chcieli ich ukamienować. Wtedy chwała Boża ukazała się ludowi w Namiocie Spotkania i Bóg powiedział, że żaden z niewiernych ludzi w wieku dwudziestu lat i więcej nie wejdzie do ziemi obiecanej – będą błąkali się po pustyni przez czterdzieści lat. Tylko Kaleb i Jozue, ponieważ mieli innego ducha, z pewnością wejdą do tej dobrej ziemi.