Elizeusz i armia Aramu

Król Aramu zastawiał pułapki na Izrael, lecz Bóg wyjawiał każdy tajny plan Elizeuszowi, który przekazywał go królowi Izraela, dzięki czemu za każdym razem uciekali. Wściekły król Aramu wysłał nocą wielkie wojsko i otoczył Dotan, gdzie mieszkał Elizeusz. Rano młody sługa Elizeusza otworzył drzwi i zamarł ze strachu. Elizeusz powiedział delikatnie: „Nie bój się, tych, którzy są z nami, jest więcej niż tych, którzy są z nimi”. Elizeusz modlił się, a Bóg otworzył oczy sługi i ujrzał wzgórza pełne koni i wozów ognistych otaczających Elizeusza. Wtedy Elizeusz modlił się ponownie, a Bóg poraził armię Aramejczyków mętną ślepotą. Elizeusz sam ich zaprowadził do miasta Samarii. W mieście Elizeusz prosił Boga, aby otworzył im oczy, a król Izraela chciał ich powalić, ale Elizeusz powiedział: „Nie bijcie ich. Postawcie przed nimi chleb i wodę”. Wojsko zjadło i napiło się, po czym w spokoju odesłano do domu, a najeźdźcy aramejscy już więcej nie weszli do ziemi izraelskiej.