Obietnica Ludowa

Podczas gdy Ezdrasz wciąż klęczał przed świątynią i wyznawał grzechy, ludzie zaczęli gromadzić się obok niego. Dorośli i dzieci odczuwali ból w swoich sercach, ponieważ oni również wiedzieli, że zboczyli z Bożych dróg. Wtedy wyszedł odważny brat imieniem Szekaniasz. Z ręką na piersi powiedział do Ezry: „Nie rozpaczaj! Jest jeszcze nadzieja. Możemy ponownie zawrzeć przymierze z Bogiem i służyć Mu całym sercem”. Na te słowa Ezdrasz wstał ze łzami na twarzy. Wytarł je i wysłał posłów do wszystkich miast, mówiąc: „W ciągu trzech dni wszyscy mają przyjść do świątyni”. Posłańcy biegali po każdej ulicy. W wyznaczony dzień zebrały się ciemne chmury i zaczął padać deszcz, kap, kap, kap. Jednak nikt nie uciekł. Trzęsli się w deszczu, ale ich serca były ciepłe i odważne. Razem w deszczu podnieśli ręce i donośnym głosem odpowiedzieli Ezrze: „Musimy zrobić, co powiedziałeś!” Ich łzy zmieszały się z kroplami deszczu, a twarze były pełne radości. Wkrótce deszcz ustał, wyszło słońce, a na niebie pojawiła się piękna tęcza. Bóg przyjął ich obietnicę. Tej nocy Ezdrasz siedział przy oknie, spoglądał w gwiazdy i cicho modlił się: „Dziękuję Ci, Boże!” Ta historia mówi nam: prawdziwa pokuta nie jest chwilą smutku, ale pokornym złożeniem Bogu obietnicy i dotrzymaniem jej całym sercem. Bóg zawsze cieszy się sercem oddanym i zwróconym ku Niemu.