Rozpacz Eliasza i wciąż cichy głos Boga

Po wielkim zwycięstwie na górze Karmel królowa Izebel ślubowała zabić Eliasza. Ten sam prorok, który odważnie stawił czoła setkom fałszywych proroków, teraz w przerażeniu uciekł na pustynię, usiadł pod miotłą i prosił Boga, aby odebrał mu życie. Bóg posłał anioła, aby dał mu jedzenie i wodę, i dzięki temu pożywieniu szedł czterdzieści dni i czterdzieści nocy na górę Horeb. W jaskini Bóg zapytał go, dlaczego tam jest, a Eliasz wylał na niego swoją samotność i rozpacz. Bóg kazał mu stanąć na górze — silny wiatr rozrywał skały, trzęsienie ziemi wstrząsnęło ziemią, a obok płonął ogień, ale w żadnym z nich nie było Boga. Potem rozległ się delikatny szept i w tej ciszy Eliasz na nowo spotkał Boga. Bóg dał mu nową misję, powiedział mu, że siedem tysięcy wiernych nie pokłoniło się Baalowi i wysłał go, aby namaścił Elizeusza na kolejnego proroka.