Przemienienie

Pewnego pięknego poranka Jezus zebrał swoich przyjaciół i z ciepłym uśmiechem spojrzał na Piotra, Jakuba i Jana. Poprosił ich, aby poszli z Nim, więc trzej przyjaciele ruszyli za Jezusem zakurzoną drogą. Jezus prowadził ich coraz wyżej na wysoką górę. Ścieżka była stroma i kamienista; Piotr poślizgnął się na luźnych kamieniach, Jakub zatrzymał się, by złapać oddech, a Jan pomógł mu wstać. Na szczycie zobaczyli małe wioski, rzeki podobne do srebrnych wstążek i chmury pod stopami. Gdy odpoczywali, Jezus nagle zaczął jaśnieć olśniewającym światłem. Jego twarz stała się jaśniejsza od słońca, a szaty białe jak śnieg i samo światło. Wtedy obok Niego pojawili się dwaj tajemniczy goście: Mojżesz z długą brodą i laską oraz Eliasz w szorstkim płaszczu. Rozmawiali z Jezusem o Jego drodze do Jerozolimy, o trudnych dniach, które Go czekały, i o tym, jak pomoże wielu ludziom. Podekscytowany Piotr zaproponował rozstawienie trzech namiotów, po jednym dla każdego. Nagle opadła wielka, jasna chmura i wszystko zakryła. Z chmury rozległ się głęboki, potężny i pełen miłości głos. Nazwał Jezusa swoim umiłowanym Synem i nakazał uczniom Go słuchać. Piotr, Jakub i Jan zadrżeli i upadli twarzą na ziemię. Potem poczuli łagodny dotyk Jezusa. Jego twarz i szaty znów wyglądały zwyczajnie, a On powiedział im, by wstali i się nie bali. Gdy się rozejrzeli, Mojżesz, Eliasz i chmura zniknęli; pozostał z nimi tylko Jezus. Następnie w ciszy zeszli z góry. Zachodzące słońce barwiło niebo na pomarańczowo i różowo, a oni zachowywali w sercach wszystko, co zobaczyli i usłyszeli.